Together were strong....

‎7 jaar terug dacht ik dat ik bizarre kerstdagen had, toen wisten we dat het de laatse met mijn moeder zouden zijn, ze had op dat moment namelijk nog maar anderhalve maand.....
Toen we dit jaar hoorden dat mijn vader niet lang meer had, hoopte ik dat we iig de kerst met elkaar door konden brengen.
Dat was ons helaas niet gegund, dus konden de kerstdagen en Oud en Nieuw me geen ruk schelen.Kerstavond All you need gekeken, dus was al jankerig, daarna belde Beste Din, en hadden we een lang gesprek, na heel lange tijd.Uiteindelijk heb ik vreselijk gejankt, wat goed was, het moet er toch een keer uit.
Beste Din was geduldig, troostte en jankte mee, en uiteindelijk (uren later) hingen we toch nog lachend op.
Dank je wel XXXXX

Het gevolg was dat de kerstbrunch die ik voor de kids in gedachten had, een kerstlunch werd ;-)
En dat ik met giga-dikke ogen en een hoofd als een kapotje aan tafel zat, maar wel met tien kilo minder last........
Kids togen naar buiten en ik had aan zussie beloofd om voor tweede kerstdag een taart te maken.
Ben er uren mee bezig geweest, en uiteindelijk heb ik de hele dag in pyjama gezeten :-)
s'Avonds het ultieme kerstdiner, ieder een bakje slaatje, ieder een bladerdeegbakje met ragout, stokbrood met kruidenboter en gehaktballetjes met pindasaus uit blik!

Tweede Kerstdag hebben kids en ik het dus bij mijn zusje en vriend "gevierd", met een lach en een traan, koffie met taart ;-) en uiteindelijk lekker eten laten bezorgen.
Het was gezellig, en we hebben weer een mijlpaal overwonnen, de eerste kerstdagen zonder ouders, zonder familie at all.....
En we weten "Together were strong" !!!

Hieronder mijn allereerste (Kerst)taartje,

Zoals je ziet heeft het een poosje niet geregend, daar de modder wat gebarsten is ;-)


Oud en Nieuw heb ik alleen met m'n kinderen "gevierd".
Kids waren buiten met vuurwerk bezig :-s, en ik heb toen nog maar een taartje gemaakt.
Ondertussen het concert van Marco Borsato luisterend.
Mijn Nieuwjaarstaartje;


Creatief ben ik dus wel geweest ;-) zij het op een ander/nieuw spoor...
Nu zijn wel alweer een paar weken in het nieuwe jaar en probeer ik creatief om te gaan met de dood van mijn vader, en het feit dat ik verder moet zonder ouders.
Dat gaat met vallen en opstaan, vaak denk ik, oké nu gaat het super.
Maar dan 's Avonds moet ik toch weer huilen, dan overvalt het verdriet me.
Het komt allemaal wel een keer goed, maar het heeft tijd nodig.
Langzaamaan krijg ik ook weer zin om achter de naaimachine te kruipen.
Mijn eerste doelen zijn; een PTT posttas voor mezelf, een sporttas voor Lisa en een schooltas voor Lisa.
Ga ik eindelijk mijn nieuwe machine uitproberen ;-)
Want na bijna twee jaar ellende met mijn Pfaff 2038, heeft Beste Din het voor elkaar gekregen dat ik hem (met bijbetaling) kon omruilen voor een Pfaff ambition 1.0.
Helaas was de dealer niet zo heel erg begripvol meer als toen ik de 2038 kocht:-(
Maargoed, ik hoop dat de ambition wel doet wat hij moet doen.
En om eens positief te eindigen, over een kleine anderhalve week ben ik na drie jaar uit de schuldsanering!!!!

Liefs, Bren

Daarom; zo stil in mij

Tja, hier sta ik dan, nog altijd vol ongeloof..........
Wat kan ik nou zeggen pap?
Het leven is zo verschrikkelijk oneerlijk.
Je hebt je je leven lang kapot gewerkt, voor mam, Shirl en mij.
In de weekenden was je altijd aan het klussen, het huis moest rondom in de verf, er moesten schrootjes tegen het badkamer plafond noem maar op.
En op zondags ben je ook jaren met mij en Shirl naar wedstrijden gegaan.
De laatste jaren voor je VUT maakte je dagen van 5 uur 's morgens tot 22 uur 's avonds, vaak was je pas om 23.30 thuis.
Dit deed je om uren te maken, om eerder te kunnen stoppen met werken.
Toen het eindelijk zover was dat je kon stoppen, heb je welgeteld 3 maanden met mama samen kunnen genieten.
Toen werd mama (55 jr), jouw grote liefde, neergesabeld door die kutziekte, na vier maanden was het voorbij.
En die vier maanden waren zo snel voorbij gegaan.........

Zussie en ik waren bang, dat je zou vereenzamen.
Je was tenslotte geen prater, en er zijn mensen die je daarom als een baksteen hebben laten vallen.
Maar pap, deze mensen weten niet wat voor vriend jij was!
Nog nooit heb ik jou horen roddelen over iemand, jij was integer, en je was verlegen, en de mensen die jou echt kenden, weten dat.

Je kocht je trekker, en dat werd je grote passie, heel veel uren heb je erin gestoken, om dat ding zoals ik hem noemde, op te knappen.
Samen met Ome Jan en Ome Klaas, deden jullie wel eens een ritje.
Van het 1 kwam het ander, meerdere sloten zich aan tijdens een ritje, en zo ontstond "het Praathuis".

Begin dit jaar werd er longkanker geconstateerd bij je,men was er op tijd bij, en daarom werd een halve long weggenomen, een superzware operatie.
Maar jij liep de volgende dag alweer zelf naar de wc.
Je was zo dapper.
Daarna volgde nog een paar zware chemo kuren, maar ook daar ging je "lachend" doorheen.
8 augustus zag je thorax scan er nog prima uit, helemaal schoon
23 augustus gingen we op vakantie naar jou zo geliefde Rhodos, en ook daar ging alles goed, we hebben een heerlijke vakantie gehad, gelukkig......
1 september kwamen we terug, en na een paar dagen had je wat last van je maag en darmen, ook Ik, Lisa en Nick hadden daar last van, dus je denkt "ach een virusje"
Maar dan vrijdag 16 september meld je dat je urine en ontlasting vreemd zijn.
Ik google wat, en kom uit op leverproblemen, en krijg het idee, en hoop zelfs dat papa, ik, Lisa en Nick misschien met hepatitis besmet zijn in Rhodos.
Na overleg met het ziekenhuis word je opgenomen, en maandag 19 september krijgen we te horen dat de kanker terug is, in je lever.
Standaard zou dat betekenen dat je een half jaar hebt, maar men wil een punctie om meer duidelijkheid te krijgen.
Je probeert te eten, maar het lukt je echt niet, er zijn mensen die zeggen, hij moet wel eten hoor, of mensen die zeggen "het lijkt wel of hij het opgegeven heeft"
Maar mn zussie en ik zagen hoe snel hij achteruit ging, hoe hij zijn best ook deed, en hij was zo verschrikkelijk moe
Papa heeft wel degelijk gevochten!
We proberen mensen duidelijk te maken, dat het heel snel achteruit gaat, maar het lijkt niet aan te komen.
Wij zagen hem per dag achteruit gaan, en de laatste week zelfs per uur.
Ik begrijp ook wel, dat als men het niet met eigen ogen zag, men het niet kon geloven.
Op zondag 25 september rijd jij je laatste trekkerrit, mede georganiseerd door "het Praathuis" , we zijn jullie zeer,zeer dankbaar!
Want papa, zussie en ik wisten toen al, dat dat de laatste keer zou zijn.
Woensdag 28 september krijgen we de uitslag van de punctie, en wat wij al zagen, stond nu bevestigd op papier.
Papa had een zeer agressieve uitzaaiing in zijn lever, hier kon hij geen gevecht mee aan gaan!
Pas vanaf dat moment, vocht papa niet meer, hij aanvaarde dat hij had verloren, een dappere verliezer!

Op zaterdag 1 oktober, ging mijn lieve papa (66 jr) voorgoed slapen, "eindelijk" want hij was zo moe.

Zussie en ik hebben tijd nodig, om dit op een rijtje te krijgen.
Want in 12 dagen tijd iemand verliezen is niet te bevatten.
Als we de boel op een rijtje hebben, zullen we op onze manier de dingen aan gaan pakken die gedaan moeten worden.
We vragen daarom om ons tijd te gunnen, als we ergens hulp bij nodig hebben, vragen wij die echt.

Lieve papa, bedankt dat je mijn vader was, ik had geen andere willen hebben!
En echt pap, Alles komt goed.................

Hou van je, koud handje......

Vingino look alike Jumpsuit

In mijn vorige berichtje had ik het erover dat Lisa graag een Jumpsuit ala Mexx wilde, maar dat was niet helemaal waar, een Vingino look a like moest het worden.
Ik heb er best veel werk aan gehad, maar ik vind het resultaat super!

Uiteraard zijn er wel wat verschillen, zo wilde Lisa graag elastiek in de taille, en gewone schouderbandjes ipv een halterbandje.


Als basis heb ik het jumpsuit patroon uit de Knippie gebruikt, en daarna steeds naar het origineel gekeken om het patroon aan te passen.
Hieronder zie je het resultaat, links Vingino, rechts mijn uitvoering.....

groetjes Brenda

Jumpsuit Knippie

Ik maak toch regelmatig wel wat hoor, maar de tijd om het te showen ontbreekt me ;-)
Deze jumpsuits heb ik laatst gemaakt naar het patroon uit de Knippie.

Eerst maakte ik de rose, die is gemaakt van Tricot-Badstof.
Dochterlief vind het heerlijk dragen, maar wat een verschrikkelijk spul om mee te werken, er zit zoveel rek en strek in.
Daarna de grijse gemaakt van een "gewone" tricot, wat een verademing, er zullen er zeker nog meer volgen.
Maar eerst is mijn oudste aan de beurt, ze wil graag een jeans smock jumpsuit ala Mexx.
Pfaff wil helaas ook niet lekker smocken, en na 14 maanden ellende met dat ding, gaat ie voorgoed terug naar Barneveld!

Voor een klein meisje

Mijn vader is ondertussen geopereerd, ja het is longkanker.
Volgende week start hij met chemo, we blijven positief, en genieten van de tijd die ons gegund is!
Vandaag gingen mijn kids op "kraamvisite" bij hun nichtje dat al bijna een half jaar is ondertussen.
Dus gisteravond en vanmorgen even snel aan de gang.
Het resultaat, een Roxy in maatje 74, en een Elefantoe , beiden van Farbenmix.

Groetjes Bren